Μετά το μικρό διάλειμμα του 1955, με τη βράβευση της μικρής ανεξάρτητης ταινίας «Μάρτι», η Ακαδημία τάσσεται εκ νέου στο πλευρό των μεγάλων εταιρειών στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κατά της τηλεόρασης με όπλο τις ακριβές επικές υπερπαραγωγές. Οι νικητές και οι χαμένοι της βραδιάς συναγωνίζονταν μεταξύ τους σε μεγαλομανία: «Ο Βασιλιάς και Εγώ», οι «Δέκα Εντολές» του Σεσίλ Μπ. ντε Μιλ, «Ο Γίγας», το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Κινγκ Βίντορ και «Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες». Το Όσκαρ καλύτερης ταινίας απονεμήθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, στην τελευταία, αφού στη μεγαλόπνοη και πανάκριβη κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού έργου του Ιουλίου Βερν συμμετείχε σχεδόν όλο το Χόλιγουντ.

Εκτός από τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Ντέιβιντ Νίβεν, περισσότεροι από 40 αστέρες πραγματοποίησαν cameo εμφανίσεις, ανάμεσά τους η Μάρλεν Ντίτριχ, ο Μπάστερ Κίτον και ο Φρανκ Σινάτρα. Πάντως, παρά το γιγαντιαίο καστ, κανείς από τους ηθοποιούς που εμφανίστηκαν στην ταινία δεν προτείνεται για Όσκαρ, φαινόμενο σπάνιο για φιλμ που τιμάται με το μεγάλο βραβείο της Ακαδημίας.
Καλύτερος σκηνοθέτης αναδεικνύεται ο Τζορτζ Στίβενς για τη δουλειά του στην ταινία - μαμούθ «Ο Γίγας», το τελευταίο έργο στο οποίο συμμετείχε ο Τζέιμς Ντιν. Το φιλμ προβλήθηκε στους κινηματογράφους μετά το θάνατο του αιώνιου επαναστάτη, ο οποίος βρέθηκε για δεύτερη φορά υποψήφιος για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου μετά θάνατον.

Στην κατηγορία αυτή ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, και τελικός νικητής ανακηρύσσεται ο Γιουλ Μπρίνερ για την ερμηνεία του στην κινηματογραφική παραγωγή του θεατρικού έργου «Ο Βασιλιάς και Εγώ». Η επιτυχία του βασιλιά με το ξυρισμένο κεφάλι είχε αποτέλεσμα ο Κερκ Ντάγκλας, φαβορί στην κατηγορία αυτή ως Βίνσεντ βαν Γκογκ στο «Πάθος για Ζωή», να χάσει και την τελευταία ευκαιρία που θα του δινόταν του να κρατήσει στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι.
Η Ακαδημία απέδειξε τη «μεγαλοψυχία» της συγχωρώντας την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για την πολυτάραχη προσωπική της ζωή (είχε συνάψει ερωτική σχέση με τον Ιταλό σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι και απέκτησε ένα παιδί μαζί του, ενώ ήταν -νομικά τουλάχιστον- παντρεμένη) και τη βράβευσε για την ερμηνεία της στην «Αναστασία», ταινία που σηματοδότησε την επιστροφή της ηθοποιού στο Χόλιγουντ.

Το δεύτερο Όσκαρ του -και αυτό στην κατηγορία του Β' ρόλου- κέρδισε ο Άντονι Κουίν, ο οποίος ενσάρκωσε τον Πολ Γκογκέν στο «Πάθος για Ζωή». Ο Κουίν ήταν επίσης πρωταγωνιστής στο La Strada του Φεντερίκο Φελίνι, το οποίο κέρδισε στη διαγωνιστική πλέον κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Η δημιουργία του Ιταλού νεορεαλιστή σκηνοθέτη έκανε μεγάλη αίσθηση στην Αμερική και μετέτρεψε σε «μόδα» τον ξενόγλωσσο κινηματογράφο.
Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο, ο οποίος βρισκόταν στη μαύρη λίστα των «κόκκινων», ξεγελά για δεύτερη φορά την Ακαδημία και κερδίζει το Όσκαρ Ιστορίας για Κινηματογραφική Ταινία για το φιλμ The Brave One, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ρόμπερτ Ριτς.

Το 1956 κερδίζει το τελευταίο του Όσκαρ ο πρωταθλητής στην κατηγορία της καλλιτεχνικής διεύθυνσης Σέντρικ Γκίμπονς, ο οποίος κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του απέσπασε 40 υποψηφιότητες και 11 Όσκαρ για τη δουλειά του τόσο σε ασπρόμαυρες όσο και σε έγχρωμες ταινίες, ρεκόρ που ισχύει έως σήμερα.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΟΣΚΑΡ ΤΟΥ 1956

Καλύτερη Ταινία


«Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες» (Μάικλ Τοντ)

Σκηνοθεσία


Τζορτζ Στίβενς («Ο Γίγας»)

Α' Ανδρικός Ρόλος


Γιουλ Μπρίνερ («Ο Βασιλιάς και Εγώ»)

A' Γυναικείος Ρόλος


Ίνγκριντ Μπέργκμαν («Αναστασία»)

B' Ανδρικός Ρόλος


Αντονι Κουίν («Πάθος για Ζωή»)

B' Γυναικείος Ρόλος


Ντόροθι Μαλόουν («Γραμμένο στον Ανεμο»)

Πρωτότυπο Σενάριο


Αλμπέρ Λαμορίς («Το Κόκκινο Μπαλόνι»)

Διασκευασμένο Σενάριο


Τζειμς Πο, Τζον Φάροου, Σ.Τζ. Πέρελμαν («Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες»)

Ιστορία για Κινηματογραφική Ταινία


Ντάλτον Τράμπο (The Brave One)

Μουσική Επένδυση για Δράμα ή Κωμωδία


Βίκτορ Γιανγκ («Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες»)

Μουσική Επένδυση για Μιούζικαλ


Αλφρεντ Νιούμαν, Κεν Ντάρμπι («Ο Βασιλιάς και Εγώ»)

Ξενόγλωσση Ταινία


La Strada (Ιταλία, Φεντερίκο Φελίνι)

Μετά το μικρό διάλειμμα του 1955, με τη βράβευση της μικρής ανεξάρτητης ταινίας «Μάρτι», η Ακαδημία τάσσεται εκ νέου στο πλευρό των μεγάλων εταιρειών στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κατά της τηλεόρασης με όπλο τις ακριβές επικές υπερπαραγωγές. Οι νικητές και οι χαμένοι της βραδιάς συναγωνίζονταν μεταξύ τους σε μεγαλομανία: «Ο Βασιλιάς και Εγώ», οι «Δέκα Εντολές» του Σεσίλ Μπ. ντε Μιλ, «Ο Γίγας», το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Κινγκ Βίντορ και «Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες». Το Όσκαρ καλύτερης ταινίας απονεμήθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, στην τελευταία, αφού στη μεγαλόπνοη και πανάκριβη κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού έργου του Ιουλίου Βερν συμμετείχε σχεδόν όλο το Χόλιγουντ.

Εκτός από τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Ντέιβιντ Νίβεν, περισσότεροι από 40 αστέρες πραγματοποίησαν cameo εμφανίσεις, ανάμεσά τους η Μάρλεν Ντίτριχ, ο Μπάστερ Κίτον και ο Φρανκ Σινάτρα. Πάντως, παρά το γιγαντιαίο καστ, κανείς από τους ηθοποιούς που εμφανίστηκαν στην ταινία δεν προτείνεται για Όσκαρ, φαινόμενο σπάνιο για φιλμ που τιμάται με το μεγάλο βραβείο της Ακαδημίας.
Καλύτερος σκηνοθέτης αναδεικνύεται ο Τζορτζ Στίβενς για τη δουλειά του στην ταινία - μαμούθ «Ο Γίγας», το τελευταίο έργο στο οποίο συμμετείχε ο Τζέιμς Ντιν. Το φιλμ προβλήθηκε στους κινηματογράφους μετά το θάνατο του αιώνιου επαναστάτη, ο οποίος βρέθηκε για δεύτερη φορά υποψήφιος για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου μετά θάνατον.

Στην κατηγορία αυτή ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, και τελικός νικητής ανακηρύσσεται ο Γιουλ Μπρίνερ για την ερμηνεία του στην κινηματογραφική παραγωγή του θεατρικού έργου «Ο Βασιλιάς και Εγώ». Η επιτυχία του βασιλιά με το ξυρισμένο κεφάλι είχε αποτέλεσμα ο Κερκ Ντάγκλας, φαβορί στην κατηγορία αυτή ως Βίνσεντ βαν Γκογκ στο «Πάθος για Ζωή», να χάσει και την τελευταία ευκαιρία που θα του δινόταν του να κρατήσει στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι.
Η Ακαδημία απέδειξε τη «μεγαλοψυχία» της συγχωρώντας την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για την πολυτάραχη προσωπική της ζωή (είχε συνάψει ερωτική σχέση με τον Ιταλό σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι και απέκτησε ένα παιδί μαζί του, ενώ ήταν -νομικά τουλάχιστον- παντρεμένη) και τη βράβευσε για την ερμηνεία της στην «Αναστασία», ταινία που σηματοδότησε την επιστροφή της ηθοποιού στο Χόλιγουντ.

Το δεύτερο Όσκαρ του -και αυτό στην κατηγορία του Β' ρόλου- κέρδισε ο Άντονι Κουίν, ο οποίος ενσάρκωσε τον Πολ Γκογκέν στο «Πάθος για Ζωή». Ο Κουίν ήταν επίσης πρωταγωνιστής στο La Strada του Φεντερίκο Φελίνι, το οποίο κέρδισε στη διαγωνιστική πλέον κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Η δημιουργία του Ιταλού νεορεαλιστή σκηνοθέτη έκανε μεγάλη αίσθηση στην Αμερική και μετέτρεψε σε «μόδα» τον ξενόγλωσσο κινηματογράφο.
Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο, ο οποίος βρισκόταν στη μαύρη λίστα των «κόκκινων», ξεγελά για δεύτερη φορά την Ακαδημία και κερδίζει το Όσκαρ Ιστορίας για Κινηματογραφική Ταινία για το φιλμ The Brave One, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ρόμπερτ Ριτς.

Το 1956 κερδίζει το τελευταίο του Όσκαρ ο πρωταθλητής στην κατηγορία της καλλιτεχνικής διεύθυνσης Σέντρικ Γκίμπονς, ο οποίος κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του απέσπασε 40 υποψηφιότητες και 11 Όσκαρ για τη δουλειά του τόσο σε ασπρόμαυρες όσο και σε έγχρωμες ταινίες, ρεκόρ που ισχύει έως σήμερα.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΟΣΚΑΡ ΤΟΥ 1956

Καλύτερη Ταινία


«Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες» (Μάικλ Τοντ)

Σκηνοθεσία


Τζορτζ Στίβενς («Ο Γίγας»)

Α' Ανδρικός Ρόλος


Γιουλ Μπρίνερ («Ο Βασιλιάς και Εγώ»)

A' Γυναικείος Ρόλος


Ίνγκριντ Μπέργκμαν («Αναστασία»)

B' Ανδρικός Ρόλος


Αντονι Κουίν («Πάθος για Ζωή»)

B' Γυναικείος Ρόλος


Ντόροθι Μαλόουν («Γραμμένο στον Ανεμο»)

Πρωτότυπο Σενάριο


Αλμπέρ Λαμορίς («Το Κόκκινο Μπαλόνι»)

Διασκευασμένο Σενάριο


Τζειμς Πο, Τζον Φάροου, Σ.Τζ. Πέρελμαν («Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες»)

Ιστορία για Κινηματογραφική Ταινία


Ντάλτον Τράμπο (The Brave One)

Μουσική Επένδυση για Δράμα ή Κωμωδία


Βίκτορ Γιανγκ («Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες»)

Μουσική Επένδυση για Μιούζικαλ


Αλφρεντ Νιούμαν, Κεν Ντάρμπι («Ο Βασιλιάς και Εγώ»)

Ξενόγλωσση Ταινία


La Strada (Ιταλία, Φεντερίκο Φελίνι)

Λέξεις κλειδιά:
1956 Oscar Καλυτερης Ξενης Ταινιας Around the World in 80 Days Trailer

Στην κατηγορία: 7η Τέχνη